kinderen, spruitjes en bijna lente!
Door: Alida
Blijf op de hoogte en volg Alida
21 Februari 2010 | Moldavië, Chisinau
Nu ik eindelijk een kerk gevonden heb waar ik me redelijk thuis voel heb ik afgelopen zondag heel even met de voorganger gepraat. Ik vertelde hem dat ik wel wat meer in de kerk zou willen doen dan alleen aanwezig zijn in de zondagochtend dienst. Het eerste wat hij vroeg was of ik er van hield om met kinderen te werken. Ja, natuurlijk! Nadat we samen gebeden hadden heeft hij me voorgesteld om zaterdagochtend bij de kinderclub te helpen. Een van de leiding stond erbij en vroeg me of ik twee spelletjes kon voorbereiden.
Vanochtend was het dan zover. Na al die dagen op het kantoor, druk met alles en nog wat, was het heerlijk om even echt met kinderen te werken. Voordat de kinderclub begon had ik een gezellig gesprekje met de kinderen die er al waren. We hadden het over van alles. Uiteindelijk waren we het over eens dat ze erg slim waren. Nog maar 8 jaar oud, maar ze kunnen lezen en schrijven in twee soorten alfabetten, spreken vloeiend Roemeens en een beetje Russisch en Engels en kunnen het liedje “Soon and very soon” in 3 talen zingen.
Het was vooral erg gezellig! Lekker met de kinderen gekletst, gek gedaan, spelletjes gedaan maar ook serieus met hen gepraat over waar je je schat het best kan verzamelen. Hier op aarde? Maar stel dat iemand het af pakt, of als je het kwijt raakt? Of als het verbrand, of.. En trouwens, wat als je oud bent en dood gaat. Dan heb je niets meer aan je schat. Het is beter om een schat in de hemel te verzamelen.
Na de kinderclub ging ik boodschappen doen. En tot mijn stomme verbazing zag ik spruitjes in de supermarkt! Een van de redenen waarom ik zo van Moldavië houd, is misschien wel omdat men er geen spruitjes eten. Ik kon m’n ogen niet geloven, maar toen ik het bordje met Brusselse kool zag wist ik het zeker. Dat zijn echte spruitjes. Ik ben er met een grote boog om heen gelopen, heb niet eens naar de prijs gekeken en heb snel een paar wortels in een zakje gemikt en het laten afwegen door een juffrouw die daar speciaal staat om voor iedereen groente en fruit af te wegen. (want dat doe je natuurlijk niet zelf). Wat covrige (soort ronde koekjes), melk, yoghurt en een zakje diepvriesgroente in mijn mandje gelegd, en vervolgens naar de kassa. Na het afrekenen pakt de caissière al je boodschappen in en met twee plastic zakken loop ik naar huis. De sneeuw en het ijs is eindelijk aan het smelten, en het water loopt naar beneden over het “gatenkaas” asfalt. De zon schijnt en de winterjas is al weer bijna te warm. De lente komt eraan!
Vanochtend was het dan zover. Na al die dagen op het kantoor, druk met alles en nog wat, was het heerlijk om even echt met kinderen te werken. Voordat de kinderclub begon had ik een gezellig gesprekje met de kinderen die er al waren. We hadden het over van alles. Uiteindelijk waren we het over eens dat ze erg slim waren. Nog maar 8 jaar oud, maar ze kunnen lezen en schrijven in twee soorten alfabetten, spreken vloeiend Roemeens en een beetje Russisch en Engels en kunnen het liedje “Soon and very soon” in 3 talen zingen.
Het was vooral erg gezellig! Lekker met de kinderen gekletst, gek gedaan, spelletjes gedaan maar ook serieus met hen gepraat over waar je je schat het best kan verzamelen. Hier op aarde? Maar stel dat iemand het af pakt, of als je het kwijt raakt? Of als het verbrand, of.. En trouwens, wat als je oud bent en dood gaat. Dan heb je niets meer aan je schat. Het is beter om een schat in de hemel te verzamelen.
Na de kinderclub ging ik boodschappen doen. En tot mijn stomme verbazing zag ik spruitjes in de supermarkt! Een van de redenen waarom ik zo van Moldavië houd, is misschien wel omdat men er geen spruitjes eten. Ik kon m’n ogen niet geloven, maar toen ik het bordje met Brusselse kool zag wist ik het zeker. Dat zijn echte spruitjes. Ik ben er met een grote boog om heen gelopen, heb niet eens naar de prijs gekeken en heb snel een paar wortels in een zakje gemikt en het laten afwegen door een juffrouw die daar speciaal staat om voor iedereen groente en fruit af te wegen. (want dat doe je natuurlijk niet zelf). Wat covrige (soort ronde koekjes), melk, yoghurt en een zakje diepvriesgroente in mijn mandje gelegd, en vervolgens naar de kassa. Na het afrekenen pakt de caissière al je boodschappen in en met twee plastic zakken loop ik naar huis. De sneeuw en het ijs is eindelijk aan het smelten, en het water loopt naar beneden over het “gatenkaas” asfalt. De zon schijnt en de winterjas is al weer bijna te warm. De lente komt eraan!
-
27 Februari 2010 - 22:05
Maaike:
Hé lieve Alida!
Heb veel te lang je stukjes niet gelezen, maar ik ben nu weer helemaal bij hoor! Blijft leuk om je verhalen te lezen over een wereld die zo anders is dan hier... Hier is 't vakantie, lig ik de hele ochtend in m'n bed te meuren en heb ik geshopt en mezelf verwend met nieuwe schoenen. Terwijl jij je best doet om de Nederlands spruitjes te ontwijken! Steeds als ik je verhalen hoor/lees vraag ik me af of ik dat ook zou kunnen.. En steeds weer kom ik tot de conclusie dat ik het echt niet zou kunnen. Het hebben van een vast honk waar alles vertrouwd is en ik alles ken, is me veel te veel waard om het achter te laten! Des te meer respect krijg ik dus voor jou en al je avonturen... Succes!!!!!
Oja, check je brievenbus af en toe! Er is een kaart met de groetjes uit de polder onderweg! (Maar misschien wel naar de Malediven, net als die van Karin... :P)
Liefs Maaike
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
